De Vergankelijkheidsdag is in 2019 ontstaan als gevolg van een blog van Rob Bruntink, mede-oprichter van Bureau MORBidee. Hij schreef in 2018 over zijn droom: een jaarlijkse Vergankelijkheidsdag, waarop burgers zouden stilstaan bij het feit dat zij allen sterfelijk zijn. Rosalie Kuyvenhoven, een ritueelbegeleider die in Londen werkt maar Nederlandse roots heeft, nodigde Rob uit de droom gezamenlijk te realiseren. En zo ontstond in 2019 de eerste Vergankelijkheidsdag, die in Engeland de naam Mortality Day kreeg.

De Vergankelijkheidsdag nodigt mensen dus uit zich één dag per jaar bezig te houden met het onvermijdelijke: het eigen sterven. Het is de ideale dag om te doen wat je eigenlijk al lange tijd voor je uitschuift: een testament regelen, vastleggen wat er na je dood met je socials moet gebeuren, het opstellen van een wilsverklaring, een afspraak maken met een uitvaartondernemer, een bezoek brengen aan de begraafplaats waar je later misschien wilt liggen, met je partner praten over wat je wel en niet wilt als je ongeneeslijk ziek blijkt te zijn, et cetera.

Het is ook de ideale dag om na te denken over wat je nog wilt in het leven. Wat staat er op je bucketlist? Welke reizen wil je maken? Welke boeken wil je nog absoluut lezen? Wat wil je nog meemaken? In het leven van alledag is het niet eenvoudig om bij dergelijke vragen stil te staan, laat staan ernaar te leven. De Vergankelijkheidsdag nodigt uit dat juist wel te doen.

Het is ten slotte ook de ideale dag om de lieve mensen om je heen aandacht te geven. Toost met elkaar op het leven. Bekijk samen de vakantiefoto’s van jaren geleden. Of schrijf een brief aan je kinderen, voor als je er later niet meer bent. In de waan van de dag staan maar weinig mensen stil bij de bijzonderheid van het leven an sich. De Vergankelijkheidsdag daagt uit die bijzonderheid te beleven.

“Ik hoop dat we weer leren leven met de dood voor ogen. Als je met de dood voor ogen leeft, besef je dat het ineens gedaan kan zijn. Dat hoeft geen domper op je leven te zijn, maar een uitnodiging om bewuster iets van het leven te maken.”

 

Manu Keirse in ‘Het wonder van de kleine goedheid in tijden van eenzaam sterven en beperkt afscheid’